Του Μενέλαου Παπαδημητρίου
Στο φως του δειλινού
χορεύει η Φύση απλάνητη.
Κι η νύχτα έρχεται, νάτη
σειέται, σιγά-σιγά σιμώνει.
Καλησπεράει τη μέρα
και ρίχνει το σεντόνι της
μπροστά στο φως του Ήλιου
για να ’ρθει το σουρούπωμα
να θρονιαστεί η ίδια
τη φύση να ηρεμίσει.
Κι εμάς μες στα δικά της όνειρα
γλυκά να μας κοιμίσει
ώσπου να πάρει η χαραή,
ο Ήλιος ν’ ανατείλει.
Για να ’ρθει πάλι η μέρα
και να αρχινήσει η Ζωή
Να δώσει και να πάρει…..
