Της Ελευθερίας Ηλ. Μαντζιούρα
Το 2013 γράφω αυτό το ποιηματάκι, όχι σαν ποίημα αλλά ως μια αληθινή ιστορία που μου συνέβη με δυο χελιδόνια που μπήκαν μέσα στο σπίτι μου και κελαηδούσαν μπροστά στον καθρέφτη. Εσείς δεν πιστεύω να είδατε χελιδόνι να κοιτάζει τον καθρέφτη και να κελαηδά; Εγώ έζησα για να το δω τώρα στα 91 μου! Δεν είναι παράξενο αυτό; Αλλά είναι αληθινό και σωστό γι’ αυτό σας το ‘γραψα κι εγώ! - Χελιδόνια μου καλά
πως ήρθατε στο μαχαλά;
- Για να χτίσουμε φωλιά
και να βγάλουμε πουλιά.
Χτίσαμε φέτος τρεις φωλιές
μα χαλάσανε κι αυτές.
Στενοχωρηθήκαμε πολύ
και πήγαμε στον κορυφή
στου Ηλία Μαντζιούρα την αυλή,
εκεί μας άρεσε πολύ!
Βρήκαμε και μια γιαγιά
που αγαπάει τα πουλιά.
- Χελιδόνια μου μικρά,
που ξέρατε που είμαι μοναχιά
και ήρθατε για συνοδιά;
Σας καλοδέχτηκα με μια χαρά
να ‘χω η δόλια συντροφιά.
Μπάτε στο σπιτάκι μου το φτωχικό,
να βρείτε άσυλο καλό
θα είναι κι ο καθρέφτης εκεί
να κελαηδάτε το πρωί·
το πρωί στο σαλονάκι
και τ’ απόγευμα πάνω στο τζάκι
σ’ ένα μικρό καθρεφτάκι.
Τ’ άκουγε και η γιαγιά
και καμάρωνε από κοντά.
Ελευθερία Ηλ. Μαντζιούρα
Από την εφημερίδα του Συλλόγου Απανταχού Πετριλιωτών: «Ψηλά Βουνά», φύλλο 33.
