Πτώση δύο αεροσκαφών στον Κοκκινόλακο της Πίνδου, κοντά στις Πηγές Άρτας, με τους δύο πιλότους νεκρούς
Γράφει ο Χρήστος Β. Καπερώνης
Ένα απόσπασμα από τον επιτάφειο του Περικλέους ας είναι για τους Ήρωες πιλότους το μνημόσυνό τους!!!!!
«Στάθηκαν αντάξιοι τῆς πολιτείας ποὺ τοὺς ἀνάθρεψε…………
Γιὰ τοὺς ἀνδρείους ὁ ἐξευτελισμὸς τῆς δειλίας εἶναι χειρότερος ἀπ' τὸν γενναῖο κι ἀναπάντεχο θάνατο».
ΠΕΡΙΚΛΕΟΥΣ ΕΠΙΤΑΦΙΟΣ
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ 23-2-1968 -
ΑΝΑΦΟΡΑ ΜΝΗΜΗΣ
ΓΙΑ ΔΥΟ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΥΣ ΠΙΛΟΤΟΥΣ ΤΗΣ ΠΟΛΕΜΙΚΗΣ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑΣ
Βαρύς ο φόρος της Πολεμικής αεροπορίας από ατυχήματα πτώσης αεροσκαφών και ελικοπτέρων. Εκατοντάδες πιλότοι γεμίζουν το λεύκωμα πεσόντων της Πολεμικής Αεροπορίας « υπέρ πατρίδος» φυλάσσοντας τις εναέριες Θερμοπύλες. Από όλους σχεδόν ξεχασμένοι όμως. Δεν ζητούν τίποτε άλλο παρά μόνο την ενθύμηση και την τιμή της θυσίας τους.
Έτσι ηθικό καθήκον για ελάχιστο φόρο τιμής με ώθησε και εμένα να αφιερώσω αυτές τις λίγες γραμμές σε δύο αεροπόρους μας που έμελλε να χάσουν τη ζωή τους εν ώρα καθήκοντος στις βουνοκορφές της Πίνδου κοντά στο χωρίο μου στις Πηγές Άρτας.
Σαν σήμερα πριν 52 ακριβώς χρόνια στις 23 Φεβρουαρίου του 1968 ημέρα Παρασκευή δύο αεροσκάφη της Πολεμικής Αεροπορίας τύπου F-84F με έδρα το Αεροδρόμιο της Λάρισας εκτελώντας διατεταγμένη αποστολή, προσέκρουσαν στην κορυφή του όρους Κοκκινόλακου (ύψος 1750 μέτρα), δύο μίλια βορειοδυτικά του χωριού Πηγές, με αποτέλεσμα τη συντριβή τους και το θάνατο των χειριστών πριν προλάβουν να χρησιμοποιήσουν τα εκτινασσόμενα καθίσματα. Το ένα έπεσε πάνω από την περιοχή της Ελάτης και το άλλο προσέκρουσε στην πλαγιά κάτω από το Αγκάθι του Κοκκινόλακου με απόσταση μεταξύ των 800 μ. Χειριστές ήταν ο Σμηναγός Βενετσάνος Άγγελος ετών 32 από την Καλαμάτα και ο Σμηναγός Κουθουρίδης Γεώργιος ετών 29 απο το Καμπάνη Κιλκίς. Τους σορούς των αεροπόρων μετέφεραν οι κάτοικοι της περιοχής στο κέντρο του χωριού των Πηγών Άρτας απ’ όπου τις παρέλαβε ελικόπτερο. Μερικά μικρά κομμάτια από τα συντρίμμια των αεροσκαφών βρίσκονται ακόμα και σήμερα διάσπαρτα στα σημεία πού έπεσαν τα δύο αεροσκάφη.
Υποθέτουμε ότι το πιθανότερο αίτιο του ατυχήματος ίσως να ήταν η πυκνή νέφωση που επικρατούσε στην περιοχή ένεκα της οποίας ο σχηματισμός τριών αεροσκαφών δεν αντελήφθη εγκαίρως την νεφοσκεπή χιονισμένη οροσειρά με αποτέλεσμα την πτώση και συντριβή των δύο αεροσκαφών που πετούσαν παράλληλα στο ίδιο ύψος. Το τρίτο που πετούσε ποιο ψηλά μπόρεσε να αποφύγει την πρόσκρουση και έφτασε στην Λάρισα, χωρίς να γνωρίζει το ακριβές σημείο που χάθηκαν τα άλλα δύο. Μόλις 15 μέτρα ποιο ψηλά ήθελαν να περάσουν την βουνοκορφή. Παιχνίδι και αυτό της μοίρας τους.
Επί πέντε ημέρες αεροπλάνα και ελικόπτερα πετούσαν σε όλη την περιοχή που ήταν καλυμμένη με πολύ χιόνι χωρίς να μπορούν να εντοπίσουν το σημείο πτώσης των αεροσκαφών. Την πέμπτη ημέρα κατόρθωσαν να εντοπίσουν το σημείο πτώσης αλλά η προσέγγισή του είναι αδύνατη. Έτσι κάτοικοι του χωριού μας αλλά και κάτοικοι της Ελάτης σχημάτισαν ομάδες και μέσα σε αντίξοες συνθήκες μετά από πεζοπορία τεσσάρων ωρών μέσα στο χιόνι δεμένοι ο ένας με τον άλλον με σχοινιά, έφτασαν στο σημείο όπου ήταν τα συντρίμμια και περισυνέλεξαν τους σορούς των χειριστών (ότι απέμεινε από αυτούς) και τα κατέβασαν μέσα σε κουβέρτες στο κέντρο των Πηγών από όπου τα παρέλαβε ελικόπτερο της Πολεμικής αεροπορίας. Από κοπέλες του χωριού μας πήραν από τα προικιά τους καθαρά κλινοσκεπάσματα για να τους τυλίξουν.
Μερικά κομμάτια από τα συντρίμμια των αεροσκαφών βρίσκονται ακόμα και σήμερα στο σημείο του ατυχήματος θυμίζοντας στους στρατοκόπους το θλιβερό γεγονός . Πολλά κομμάτια που περισυλλέγησαν από συγχωριανούς μας φορτωμένα σε μουλάρια αποτελέσαν για καιρό αντικείμενο περιέργειας για όλους.
Όλοι θυμούνται έντονα το γεγονός αυτό και χαρακτηριστικά την μεταφορά των νεκρών πιλότων στο «Αητολίθι» στο χωριό που ήταν το ελικόπτερο, αλλά και τον θρήνο των συγχωριανών μας για το χαμό τους.. Ενός εξ αυτών του Άγγελου Βενετσάνου βρήκαν και την ταυτότητά του. Μαρτυρία για το γεγονός έχουμε απο τον Πτέραρχο ε.α. Σπύρο Κίκερη ο οποίος τοποθετήθηκε στην μονάδα των δύο πιλότων λίγο καιρό μετά το συμβάν και έγινε μάρτυς του πόσο στοίχισε η απώλεια αυτή στους συναδέλφους τους δημοσίευσε τις προσωπικές του απόψεις σε ανάρτηση με τον χάρτη του σημείου πτώσης.
Δύο Πιλότοι ήρωες. Δύο περήφανοι αετοί που άφησαν την τελευταία τους πνοή σε μια βουνοκορφή της Πίνδου ποτίζοντάς την με το αίμα τους. Μαζί με τους υπόλοιπους πεσόντες θα μας θυμίζουν πάντα την αφοσίωση και την αυταπάρνηση στο καθήκον για την προστασία της πατρίδας μας από κάθε επιβουλή.
Καθήκον δικό μας να τους έχουμε παράδειγμα να θυμόμαστε τη θυσία τους και να τους τιμούμε. Καθήκον των Πηγιωτών να τους φτιάξουμε ένα απέριττο ΜΝΗΜΕΙΟ στην κορυφή του Κοκκινόλακου.
Η Αδελφότητα Πηγιωτών Άρτας εχει απευθύνει σχετικές επιστολές στο ΓΕΑ και στο Υπουργείο Άμυνας, ενώ προτίθεται να απευθυνθεί και σε άλλους φορείς προκειμένου αυτό να γίνει πράξη έστω και μετά απο πενήντα χρόνια Είναι χρέος τιμής!!!!!
Ως αφιέρωμα, οι στίχοι του ΑΝΔΡΕΑ ΚΑΛΒΟΥ
Ας μη βρέξει ποτέ
το σύννεφον, και ο άνεμος
σκληρός ας μή σκορπίση
το χώμα το μακάριον
που σας σκεπάζει.
Ας το δροσίση πάντοτε
με τ' αργυρά της δάκρυα
η ροδόπεπλος κόρη
και αυτού ας ξεφυτρώνουν
αιώνια τ' άνθη.
ΑΙΩΝΙΑ Η ΜΝΗΜΗ ΤΟΥΣ
ΧΡΗΣΤΟΣ. Β. ΚΑΠΕΡΩΝΗΣ
ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑΣ ΠΗΓΙΩΤΩΝ ΑΡΤΑΣ
|
Θα μας βρείτε και στα δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης:
|
||||||
|
|
 |
|
 |
|
 |
|
