Γράφει ο Χρήστος Φασλής*
Αλγεινή εντύπωση και σοβαρό προβληματισμό προκαλούν οι τελευταίες αρνητικές εξελίξεις στο πεδίο της ελληνοτουρκικής διαφοράς.
Η πρόσφατη συνάντηση στην Κωνσταντινούπολη των δυο ηγετών Ελλάδος και Τουρκίας αν και δεν είχε κάποια συγκεκριμένη ατζέντα ή ένα σαφές διακύβευμα, έδειξε εν πολλοίς την εικαζόμενη βούληση των δύο μερών…
Ατυχέστατη δε ήταν εν συνεχεία και η δήλωση του πρώην αντιπρόεδρου της κυβερνήσεως κ. Ευαγγέλου Βενιζέλου, ότι δηλαδή δήθεν το Αιγαίο Πέλαγος δεν είναι ελληνική λίμνη, επικαλούμενος μάλιστα και ανάλογη δήλωση του Κωνσταντίνου Καραμανλή το 1978 στην τότε συνάντησή του τελευταίου με τον Τούρκο ομόλογό του Μπουλέντ Ετσεβίτ.
Μα και ποιος του είπε ότι τότε μίλησε ορθά ο Κωνσταντίνος Καραμανλής;
Η ελληνική εξωτερική πολιτική από την μικρασιατική καταστροφή του 1922 και εντεύθεν έχει περιοριστεί στην καλύτερη των περιπτώσεων στον ρόλο του επαρκώς αμυνόμενου.
Ενδεικτικά σημειώνουμε τον διωγμό των Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης το 1955 χωρίς καμία ουσιαστική αντίδραση από την τότε δεξιά ελληνική κυβέρνηση του Αλεξάνδρου Παπάγου, την αγνόηση και από την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Καραμανλή της υπάρξεως ομόσπονδου κρατιδίου της ενιαίας Γιουγκοσλαβίας με το όνομα Σοσιαλιστική Δημοκρατία της «Μακεδονίας» μεταπολεμικά, τον επίσης χωρίς καμία ελληνική αντίδραση διωγμό των Ελλήνων του 1964 (Κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου Ένωσης Κέντρου) από την Κωνσταντινούπολη, την εγκληματική απομάκρυνση της ελληνικής μεραρχίας από την νήσο Κύπρο το 1967 (που ορθά αρνήθηκε ενωρίτερα ο Γεώργιος Παπανδρέου) από την κυβέρνηση της χούντας, τη μηδενική αντίδραση της κυβέρνησης της χούντας στην τουρκική εισβολή στην Κύπρο τον Ιούλιο του 1974, τη μηδενική αντίδραση της δημοκρατικής κυβέρνησης εθνικής ενότητας του Κωνσταντίνου Καραμανλή στον Αττίλα 2 τον Αύγουστο του 1974, το κακό για τα ελληνικά συμφέροντα πρακτικό της Βέρνης το 1976 που αποτέλεσε προάγγελο των αρνητικών για την Ελλάδα συμφωνιών του Νταβός το 1988 (Κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου) και της Μαδρίτης το 1997…και τέλος την απόλυτα εθνομηδενιστική και ενδοτική πολιτική της κυβέρνησης του κυρίου Κωνσταντίνου Σημίτη, η οποία «καθιέρωσε» μέσω του τραγικού χειρισμού του πολεμικού επεισοδίου των Ιμίων το 1996 και των συμφωνιών Μαδρίτης το 1997 & Ελσίνκι τον Δεκέμβριο του 1999, την καινοφανή και πλήρως ανυπόστατη τουρκική θεωρία περί γκρίζων ζωνών στο Αιγαίο.
Μικρές φωτεινές εξαιρέσεις αυτού του αιώνα ελληνικού ενδοτισμού είναι πτυχές της εξωτερικής πολιτικής του Ανδρέα Παπανδρέου και του πρώην πρωθυπουργού κυρίου Κώστα Καραμανλή που ήταν απλώς ως ένα βαθμό αμυντικές - αποτρεπτικές του εξ ανατολών «λαίμαργου γείτονα»…
Μεταξύ αυτών η επιτυχής αποτροπή της Τουρκίας τον Μάρτιο του 1987, η αναγνώριση της γενοκτονίας των Ποντίων και των Αρμενίων το 1994 και το 1996 αντίστοιχα, το επιβληθέν εμπάργκο στα Σκόπια το 1994 που επέφερε την αλλαγή της σημαίας του γειτονικού κρατιδίου, η κύρωση με νόμο της Σύμβασης για το Δίκαιο της Θάλασσας το 1995 (κύκνειο άσμα του Ανδρέα Παπανδρέου), η απενεργοποίηση της «βόμβας» της συμφωνίας του Ελσίνκι (κυβέρνηση Καραμανλή με Υπουργό Εξωτερικών τον Πέτρο Μολυβιάτη το 2004) και το βέτο του Κώστα Καραμανλή στο Βουκουρέστι για την ένταξη της κεντροβαλκανικής δημοκρατίας των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ το 2008.
Ως εκ τούτου πέραν του γεγονότος ότι η όντως λεχθείσα δήλωση του Κωνσταντίνου Καραμανλή στον ομόλογό του Μπουλέντ Ετσεβίτ έγινε σε άλλη εποχή υπό άλλες -εντελώς- εν γένει συνθήκες, σίγουρα αυτές δεν αποτελούν πρότυπο και οδηγό για τις σημερινές ανάγκες της πατρίδας μας.
Η τελευταία δεκαετία της οικονομικής κρίσης αν μη τι άλλο μας βοήθησε αρκετά στην απομυθοποίηση και αποειδωλοποίηση των πάντων.
Οι ρήσεις του Κωνσταντίνου Καραμανλή ή άλλων ηγετών (όπως του Ανδρέα Παπανδρέου στο Νταβός ή του κυρίου Κωνσταντίνου Σημίτη κατά κόρον…) στο πλαίσιο μίας Ελλάδας που δεν ήθελε …να «ενοχλεί» τον γείτονα, δεν εισφέρουν πλέον τίποτα στον δημόσιο διάλογο.
Και ακούγονται τόσο «παλαιολιθικές» όσο και αυτοί που τις επικαλούνται για να «εξωραΐσουν» τις εθνομηδενιστικές απόψεις τους και να προσεταιριστούν μεγαλύτερο κοινό «ψαρεύοντας» στο πλαίσιο ενός δήθεν υγιούς ή δήθεν νέου πατριωτισμού…
Είναι δε τόσο «παλαιολιθικοί» και παρωχημένοι ώστε εν τέλει να χρειάζονται άμεσα -για να δανειστούμε όρους της νέας τεχνολογίας- επικαιροποίηση (update) και επανεκκίνηση (restart) για να «συνδεθούν» με τον ρυθμό και τον σφυγμό της εποχής, αλλά κυρίως με το τόσο ξεχασμένο για αυτούς αληθινό εθνικό συμφέρον.
Δεν μπορούν άλλωστε εύκολα να το κάνουν, διότι δεν έμαθαν πότε να αγαπούν γνήσια την Ελλάδα, αλλά τη διαιώνιση της εξουσίας τους και μόνον.
Μόνο που εκτός από παρωχημένοι και απόλυτα «παλαιολιθικοί», μυρίζουν πλέον φορμόλη και είναι και εθνικά επικίνδυνοι.
Είναι σαφές ότι με ετούτα και με εκείνα προετοιμάζεται η ελληνική κοινωνία για μία οδυνηρή ελληνική υποχώρηση τύπου «Πρεσπών» στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, με φόντο την εξεύρεση και εξόρυξη νέων υδρογονανθράκων (φυσικό αέριο και πετρέλαιο) λόγω του τρέχοντος πολέμου στην Ουκρανία.
Μόνο που αγνοούν ότι το βασικό ζήτημα της Ελλάδος δεν είναι η έλλειψη υδρογονανθράκων ή εσόδων από αυτούς.
Αυτό που ενδιαφέρει ουσιαστικά την Ελλάδα είναι ένα.
Η γεωπολιτική και στρατηγικά ουσιαστική επικράτησή της στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.
Και επειδή μιλάμε για ένα παίγνιο μηδενικού αθροίσματος, αυτό νομοτελειακά θα γίνει εις βάρος της γείτονος Τουρκίας, όχι όμως επειδή το λέμε εμείς ως Έλληνες, αλλά επειδή το διασφαλίζει το διεθνές δίκαιο, με βάση το οποίο (UNCLOS III) υπάρχει νόμιμος ενιαίος θαλάσσιος χώρος Ελλάδος - Κύπρου (οριοθετηθησόμενη ΑΟΖ Ελλάδος-Κύπρου) στην Ανατολική Μεσόγειο.
Χώρος ενιαίος και ελληνικός που εν συνδυασμώ με τη νόμιμη μονομερώς ανακηρυχθησόμενη αιγιαλίτιδα ζώνη των 12 ναυτικών μιλίων στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο καθιστούν τη χώρα μας πραγματικό και δυναμικό περιφερειακό παίκτη της περιοχής Ανατολικής Μεσογείου-Μέσης Ανατολής-Χερσονήσου Αίμου-Παρευξείνιας Ζώνης.
Η Ελλάδα απόλυτα νόμιμα δηλαδή και με οδηγό την σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας UNCLOS III, μπορεί να κυριαρχήσει στρατηγικά στην ευρύτερη περιοχή της προς όλες τις κατευθύνσεις της πυξίδας.
Άλλωστε το διεθνές δίκαιο δεν επικαλούμαστε τα τελευταία πολλά χρόνια; Ε μαντέψτε! Ήρθε η ώρα να δρέψουμε τους καρπούς και τις δυνατότητες που μας παρέχει το διεθνές δίκαιο, με ασπίδα προστασίας μας τις απόλυτα αξιόμαχες και νικηφόρες ένοπλες δυνάμεις μας και μόνον.
Τέλος ένα είναι βέβαιο.
Κάθε πολιτική δύναμη, ειδικά δε τα τρία μεγαλύτερα κόμματα που δυνητικά μπορεί να κυβερνήσουν, θα πρέπει να μιλήσουν προεκλογικά με ανοιχτά χαρτιά για το τι προτίθενται να κάνουν στα ελληνοτουρκικά και να δεσμευτούν ότι θα διασφαλίσουν την εφαρμογή της UNCLOS III σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο κατά απόλυτο τρόπο χωρίς αστερίσκους και τυχόν παρεκκλίσεις.
Αν δεν το πράξουν έχουν ευθύνες και όχι βέβαια μόνο πολιτικές.
Αλήθεια υπάρχει άλλη κυβέρνηση στον πλανήτη που να συζητάει …συνεκμετάλλευση του εδάφους ή της θάλασσας της ή του αέρα της με άλλη χώρα;
Δεν υπάρχει.
Και ετούτο είναι αρκούντως τεκμηριωμένο.
Όποιος συνεπώς αποτολμήσει συνεκμετάλλευση ή και εκχώρηση εθνικής κυριαρχίας ή εθνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων προφανώς αυτοχειριάζεται πολιτικά & νομοτελειακά θα αντιμετωπίσει τις αναλογούσες πολιτικές και νομικές συνέπειες…
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα Εστία στις 5.4.2022.
*Ο Χρήστος Φασλής είναι Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω - Διαμεσολαβητής CEDR, PON Harvard Alumnus
 Θα μας βρείτε και στα κοινωνικά δίκτυα:
|
||||||||||
|
|
 |
|
 |
|
 |
|
 |
 |
||
