Ela na paiksoume

Koumpouriana

21 - 07 - 2024
Είσοδος μελών

Ela na paiksoume

 Γράφει η Σταυρούλα Τσέργα - Μπατζίνα
 Σε κάθε πολιτική εξαγγελία επαναλαμβάνεται με ευλάβεια σχεδόν η λέξη «δημοκρατία», τόσο πια ανυπόφορα ευτελισμένη, που ακούγεται πλέον σαν κοροϊδία. Από το17ο·αιώνα ο Τζων Λοκ και κυρίως το 18ο·οι γάλλοι διαφωτιστές έθεσαν ως προϋπόθεση για τη δημοκρατία την τριμερή διάκριση των εξουσιών: εκτελεστικής, νομοθετικής, δικαστικής.
 Σκλαβωμένη ακόμα τότε η Ελλάδα υιοθέτησε τις αρχές του διαφωτισμού και τις εφάρμοσε όταν απελευθερώθηκε πολύ αργότερα με τις εκλογές του 1844 που έγιναν με βάση το σύνταγμα που κέρδισε με την επανάσταση του 1843 από τον Όθωνα. Αλλά η πρώτη εκείνη κυβέρνηση έμεινε στη χλεύη της Ιστορίας ως «Νόθος κοινοβουλευτισμός». Κι αυτό, γιατί το κόμμα που επικράτησε και σχημάτισε κυβέρνηση, τα κατάφερε χρηματίζοντας τους ψηφοφόρους και εξαγοράζοντας τις ψήφους με δόλιους τρόπους. Αυτά τότε.

 Και σήμερα, δύο σχεδόν αιώνες μετά και ατενίζοντας τη νέα χιλιετία, τι άλλαξε;

 1. Καταρχήν δεν υπάρχει σαφής, διακριτός ρόλος των τριών εξουσιών. Το κόμμα που κερδίζει τις εκλογές, και μάλιστα με τη μειοψηφία του εκλογικού σώματος, σχηματίζει κυβέρνηση που έχει την εκτελεστική pia dimokratia 01εξουσία. Δικαίως θα έλεγε κανείς. Τι εκτελεί όμως; Τους Νόμους και τα διατάγματα που ψηφίζει η Βουλή, όπου εκπροσωπούνται όλες οι δυνάμεις. Είναι όμως έτσι; Στη Βουλή, το άντρο της Δημοκρατίας, όπως συχνά αποκαλείται, γίνεται Νόμος ό,τι θέλει η εκάστοτε Κυβέρνηση, αφού έχει την πλειοψηφία. Έτσι ασκεί ένα κόμμα και τη Νομοθετική Εξουσία.

 Και τι γίνεται με την Δικαστική εξουσία; Είναι ανεξάρτητη, ώστε τουλάχιστον να ελπίζει ο πολίτης εκεί; Όχι βέβαια, αφού η εκάστοτε Κυβέρνηση ορίζει τους ανώτατους δικαστές, τους οποίους ελέγχει έμμεσα και επομένως ελέγχει σε μεγάλα ζητήματα και αυτή την εξουσία. Άρα για ποια δημοκρατία μιλάμε; Ένα πρωθυπουργικό καθεστώς, απόλυτα συγκεντρωτικό και επομένως αυταρχικό.

 2. Μα, θα αντέτεινε κάποιος, είναι εκλεγμένη κυβέρνηση, αναδεικνύεται από το λαό και ελέγχεται από τα Μ. Μ. Ε., την τέταρτη εξουσία. Και πράγματι εδώ θα ένιωθε κανείς κάποια ανακούφιση μέσα στην ασφυξία. Όμως πώς διαμορφώνεται η ψήφος του λαού; Είναι πλέον πασίγνωστο και αδιαμφισβήτητο ότι το μεγαλύτερο ποσοστό του εκλογικού σώματος ψηφίζει με βάση ρουσφετολογικά κριτήρια, με κριτήριο ποιος θα μας βολέψει. Τα κόμματα εξουσίας έχουν δημιουργήσει τόσα χρόνια μια εκλογική πελατεία, εξυπηρετώντας και διορίζοντας εκατοντάδες στο δημόσιο, με τη λογική ότι το κράτος πληρώνει, όχι τα ίδια, δημιουργώντας απίστευτους οργανισμούς, επιτροπές, αρχές και δε συμμαζεύεται. Και για αξιοκρατία; Δε συζητείται πλέον. Γέμισε με ακατάλληλους, ανάξιους, ανεπάγγελτους και πολλές φορές χωρίς αντικείμενο, καθώς η Δημοκρατία ταυτίστηκε με την ισοπέδωση και τον άκρατο λαϊκισμό. Επιπλέον, ικανοποιώντας τη λαχτάρα του Νεοέλληνα pia dimokratia 02να σπουδάσει τα παιδιά του είτε μπορούν είτε όχι, δημιούργησε δεκάδες σχολές, κατήργησε τη βάση του 10 και όλοι πλέον περνούν σε κάποια σχολή, παίρνουν ένα χαρτί και στη συνέχεια ζητούν μια καρέκλα, και τρέχουν στα πολιτικά γραφεία, που με τη σειρά τους ικανοποιούν αστόχαστα τους εν δυνάμει ψηφοφόρους. Και βεβαίως έτσι καταστρέφεται ο παραγωγικός ιστός της χώρας, αφού κανείς νέος δεν παράγει, ενώ θα μπορούσε ένα μεγάλο τμήμα να κατευθυνθεί σε παραγωγικά επαγγέλματα αντί να πάρει ένα πτυχίο χωρίς αντίκρισμα.

 3. Βεβαίως υπάρχει ο τύπος, τα Μ.Μ.Ε. που ελέγχουν την εξουσία. Είναι όμως έτσι; Ελέγχουν τα σύγχρονα μέσα την εξουσία και διαμορφώνουν την κοινή γνώμη σωστά, ως έχουν υποχρέωση; Είναι πασιφανές ότι αυτό δεν ισχύει. Είναι γενικά αναξιόπιστα καθώς και αυτά έχουν αλλοτριωθεί, αφού έχουν συμφέροντα και ακολουθούν κομματικά κριτήρια στην ενημέρωση και την κριτική.

 4. Υπάρχει και η ελπίδα να οδηγείται ο λαός από τους πνευματικούς ηγέτες του. Πού όμως βρίσκονται αυτοί; Αποξενωμένοι, αποκομμένοι, αόρατοι και τελικώς ανύπαρκτοι, ενταγμένοι στο ίδιο νοσηρό σύστημα, κοιτάζουν το προσωπικό συμφέρον και την ανέλιξή τους. Κι αν υπάρχουν λιγοστοί, δεν ακούγονται, δεν έχουν βήμα ή παρουσιάζονται ως γραφικοί.

 Κι όλα αυτά σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από την έκπτωση όλων των αξιών, από την αποκοπή από την παράδοση και τις πολιτιστικές αξίες που δυνάμωναν και κρατούσαν τον Έλληνα όρθιο.

 Το πολιτικό σύστημα επομένως απέχει από του να είναι δημοκρατία και είναι καιρός να αλλάξει.

Τσέργα - Μπατζίνα Σταυρούλα, φιλόλογος

 

Ο καιρός στο Καταφύλλι
Τελευταία άρθρα