Με επιτυχία πραγματοποιήθηκαν οι αγώνες δρόμου στο Χαλκιόπουλο Ορεινού Βάλτου Δήμου Αμφιλοχίας

 Με επιτυχία και μεγάλη συμμετοχή δρομέων πραγματοποιήθηκαν, για δεύτερη συνεχή χρονιά, οι αγώνες δρόμου στο βουνό Καλάνα των Ορέων του Βάλτου που δεσπόζει πάνω από την κωμόπολη Νέο Χαλκιόπουλο, που ήταν η πρωτεύουσα του πρώην Δήμου Ινάχου.

 Η διοργάνωση έγινε από τον Σύλλογο των Χαλκιοπουλιτών της Αθήνας & Πειραιά «Άγιος Ανδρέας ο Ερημίτης» και τον Μορφωτικό και Πολιτιστικό Σύλλογο Χαλκιοπούλων, που είχαν την συμπαράσταση της Τοπικής Κοινότητας και του Δήμου Αμφιλοχίας.

 Η εκκίνηση του ορεινού δρόμου των 28,2 χιλιομέτρων δόθηκε την Κυριακή 31 Μαΐου από το προαύλιο του Δημοτικού Σχολείου στις 09:00 το πρωί.

 Συνολικά 31 δρομείς, 4 γυναίκες και 27 άνδρες, ξεκίνησαν τον ανηφορικό ανώμαλο δρόμο από τα 240 μέτρα υψόμετρο στον κάμπο του Νέου Χαλκιόπουλου προς το Παλιό Χαλκιόπουλο στα 900 μέτρα, συνέχεια προς την Σπηλιά του Άη Ανδρέα του Ερημίτη στα 1200 μέτρα και μετά τον κατήφορο της επιστροφής, το πέρασμα από το ερημοκκλήσι των Αγίων Ταξιαρχών Σημ.^[1], που βρίσκεται στην μέση του κατακόρυφου γκρεμού στην Βορειο-ανατολική πλευρά του βουνού Αντρώνης και τον τερματισμό στην αφετηρία του αγώνα στο Δημοτικό Σχολείο του Νέου Χαλκιόπουλου

 (Το «μπαλκόνι» των Αγίων Ταξιαρχών βρίσκεται 600 περίπου μέτρα πάνω από την τεχνητή λίμνη των Κρεμαστών και η θέα από εκεί της λίμνης και των βουνών των Αγράφων είναι μοναδική. Το σημείο είναι ιστορικά συνυφασμένο με τους αγώνες των Βαλτινών από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας μέχρι και τον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ότι και να γραφτεί δεν μπορεί να περιγράψει την ομορφιά του τοπίου. Θυμίζω ότι γιορτάζει κάθε χρόνο στις 8 Νοεμβρίου. Όποιος θα «τολμήσει» να πάει, καλό θα ήταν να φορέσει άρβυλα και να πάρει μαζί του ομπρέλα, καλού-κακού…).

 Λεπτά πριν την εκκίνηση, λεωφορείο μετέφερε τους 24 δρομείς των 10 χιλιομέτρων-10 γυναίκες και 14 άνδρες-στο Παλιό χωριό των Χαλκιοπούλων, από όπου έτρεξαν στο κατηφορικό ορεινό μονοπάτι προς το τέρμα μπροστά στο Δημοτικό Σχολείο.

 Να σημειωθεί ότι οι δρομείς των 28 χιλιομέτρων φθάνοντας στο διάσελο μετά την Αγραπιδούλα, στα περίπου 1100 μέτρα, «λοξοδρόμησαν» 50-60 μέτρα ανεβαίνοντας στο παλιό-αλλά αναπαλαιωμένο-φυλάκιο του Δασαρχείου.

 Από εκεί η θέα εκτείνεται «όσο βλέπει το μάτι» προς όλες τις κατευθύνσεις, Ήπειρο-Ευρυτανία/Άγραφα-Αιτωλοακαρνανία/Παναιτωλικό/Ακαρνανικά, και κάποιοι «αετομάτηδες» βλέπουν και την Κεφαλονιά!

 Τα «παλιά καλά χρόνια» πολύ πριν βγουν τα κινητά και τα Gps, τα καλοκαίρια το Δασαρχείο τοποθετούσε έναν ντόπιο από το χωριό πυροφύλακα, που αγνάντευε για καπνό σε όλες τις κατευθύνσεις, σημάδι πυρκαϊάς.

 Τότε με ένα «προπολεμικό» walkie-talkie καλούσε στο κανάλι που άκουγαν τα Δασαρχεία και του απαντούσαν, αν τον άκουγαν, συνήθως από την Πάτρα. Τους έλεγε ότι βλέπει καπνό προς τ’ Άγραφα ή προς το Ξηρόμερο και από το Δασαρχείο ειδοποιούσαν τους Αστυνομικούς Σταθμούς-τότε είχαμε πολλούς-(στον Ορεινό Βάλτο ήταν στο Παλιό Χαλκιόπουλο, στον Εμπεσό, στην Δούνιστα, στους Αμοργιανούς και στο Μπαμπαλιό).

 Οι οργανωτές θέλοντας να «προσφέρουν» ένα δώρο ανεπανάληπτης φυσικής ομορφιάς στους δρομείς-ειδικά αυτούς που ήρθαν από άλλες περιοχές και για πρώτη φορά στα Όρη του Βάλτου-έβαλαν το παρατηρητήριο σαν σημείο που όλοι έπρεπε να «πατήσουν το πόδι τους».

 Εκεί τους περίμενε εθελοντής φίλος των Πολιτιστικών συλλόγων-ο γράφων-και τους αποθανάτισε φωτογραφικά στο πιο όμορφο σημείο της διαδρομής, όχι ότι τα άλλα σημεία υστερούν. (Οι φωτογραφίες τους είναι διαθέσιμες από τους οργανωτές συλλόγους).

 Σε πολλά σημεία της διαδρομής υπήρχαν σταθμοί με νερά, χυμούς, φρούτα και ποικιλία γλυκών για τους δρομείς, αλλά οι φιλότιμοι εθελοντές «ξεδίψασαν» και πολλούς περιπατητές εκδρομείς, που λόγω του τριημέρου της αργίας «πήραν τα βουνά».

 Όλοι οι δρομείς έδωσαν τον καλύτερο εαυτό τους, πάντα ανάλογα με τις σωματικές και ψυχικές τους δυνάμεις.

 Οι «έμπειροι» αθλητές γνωρίζοντας τις δυνάμεις τους, έτρεξαν για να νικήσουν και να διεκδικήσουν τα κύπελα. Οι περισσότεροι έτρεξαν για την υπέροχη χαρά της συμμετοχής, σε δύσκολο αγώνα αντοχής πάνω στην Καλάνα, με θεατές τους αετούς, που από το πρωί πετούσαν για ώρες κάνοντας κύκλους 30-40 μέτρα πάνω από το παρατηρητήριο!

 Η χρονομέτρηση έγινε για 2^η χρονιά ηλεκτρονικά και έτσι έχουμε αποτελέσματα σε ακρίβεια δευτερολέπτου.

 Οι πρώτοι 3 αθλητές του δρόμου των 28,2 χιλιομέτρων σημείωσαν τους παρακάτω χρόνους:

 1^ος Γιάννης Φκιάρας: 3ω 31λ & 22δ.

 2^ος Ανδρέας Σκέντζος: 3ω 49λ & 10δ. του συλλόγου «Αll Terrain Runners»

 3^ος Χρήστος Κάκαρης: 3ω 52λ & 45δ.

 Στον ίδιο δρόμο των 28,2 χιλ. οι τρείς πρώτες γυναίκες και οι χρόνοι τους ήταν:

 1^η Μυρσίνη Κολύφα: 3ω 40λ & 39δ.

 2^η Tozaj Belere: 4ω 43λ & 31δ.

 3^η Μαρία Κατσάνου: 4ω 44λ & 05δ.

 (Η αθλήτρια Μυρσίνη Κολύφα σημείωσε χρόνο ρεκόρ, που δύσκολα θα καταρριφθεί, μόλις 9’ λεπτά μεγαλύτερο από τον πρώτο άνδρα νικητή! Δηλαδή μόνο 3ω 40λ & 39δ!)

 Στα 10 χιλιόμετρα οι τρεις πρώτοι άνδρες σημείωσαν τους παρακάτω χρόνους:

 1^ος Παναγιώτης Κάτσαρης: 1ω 01λ & 37δ. είναι αθλητής του «Αθλητικού Συλλόγου Δρομέων Αιτωλικού»

 2^ος Δημήτρης Τηγάνης: 1ω 03λ & 38δ. είναι αθλητής του ΑΠΣ «ΖΕΥΣ» Πιερίας.

 3^ος Σωτήρης Κάτσαρης: 1ω 03λ & 40δ. είναι αθλητής του ΣΔΥ Αιτωλικού 2021

 Οι τρεις πρώτες γυναίκες στα 10 χιλιόμετρα πέτυχαν τους παρακάτω χρόνους:

 1^η Αρτεμησία Παπαδογεώργου: 1ω 12λ & 17δ.

 2^η Σοφία Μαγγιώρου: 1ω 17λ & 14δ.

 3^η Κάρμεν Γκανέα: 1ω 29λ & 04δ.

 Σε όλους τους συμμετέχοντες αθλητές και αθλήτριες απονεμήθηκαν ειδικά φτιαγμένα για τον αγώνα αναμνηστικά μετάλλια κατά τον τερματισμό τους στο Νέο Χαλκιόπουλο.

 Οι τρεις πρώτοι κάθε κατηγορίας βραβεύτηκαν με κύπελα που τους επέδωσαν οι Πρόεδροι των Συλλόγων.

 Στους συμμετέχοντες δρομείς παρασχέθηκε γεύμα από τους συλλόγους.

 Η εμπειρία που αποκτήθηκε από τους οργανωτές και τους αθλητές θα είναι εποικοδομητική και πολύ ωφέλιμη στην επόμενη διοργάνωση, που θα είναι η Τρίτη κατά σειρά και πιθανόν θα συμπεριλαμβάνει διαδρομές σε περισσότερα μονοπάτια.

 Μονοπάτια που τα διάβαινε η «κλεφτουριά» του Βάλτου τα ηρωικά χρόνια και αργότερα τα «παλιά καλά» χρόνια τα ειρηνικά, τα ακολουθούσαμε για να πάμε σε εκκλησίες, μοναστήρια και πανηγύρια…

^[1] Σημ. Το «μπαλκόνι» των Αγίων Ταξιαρχών βρίσκεται 600 περίπου μέτρα πάνω από την τεχνητή λίμνη των Κρεμαστών και η θέα από εκεί της λίμνης και των βουνών των Αγράφων είναι μοναδική. Το σημείο είναι ιστορικά συνυφασμένο με τους αγώνες των Βαλτινών από τα χρόνια της Τουρκοκρατίας μέχρι και τον 2^ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ότι και να γραφτεί δεν μπορεί να περιγράψει την ομορφιά του τοπίου. Θυμίζω ότι γιορτάζει κάθε χρόνο στις 8 Νοεμβρίου. Όποιος θα «τολμήσει» να πάει, καλό θα ήταν να φορέσει άρβυλα και να πάρει μαζί του ομπρέλα, καλού-κακού…

Α.Κ.Κ.

 

Θα μας βρείτε και στα κοινωνικά δίκτυα: