Ela na paiksoume

Koumpouriana

13 - 08 - 2022
Καταφύλλι
Σύλλογοι
Είσοδος μελών
Συνδεδεμένοι χρήστες

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 240 guests και κανένα μέλος

Παραπομπές
Ενημέρωση - ψυχαγωγία

Από τον Αθάμα μέχρι σήμερα

 Το χωριό πήρε το όνομα ‘Σελιπιανά’  από τον βασιλιά των Αθαμάνων ‘Σέλιπο’. Μετονομάστηκε σε ‘Καταφύλλι’ το 1930 με το προεδρικό διάταγμα 17/7/1930 ΦΕΚ 251/1930.

 Στο Καταφύλλι (Σελιπιανά), σε ένα δελφικό τοπίο, υπάρχει αρχαιολογικός χώρος…. Ορισμένοι ερευνητές (Χρ. Γκλέζος 1985) τοποθετούν σ’αυτό την πρωτεύουσα των Αθαμάνων «Αργιθέα», καθώς η τοποθεσία έλεγχε τις διαβάσεις και τα περάσματα προς την Ευρυτανία και το ισχυρό κράτος των Αιτωλών στα ελληνιστικά χρόνια, με τους οποίους οι Αθαμάνες ήταν σύμμαχοι το μεγαλύτερο διάστημα. Σήμερα η επικοινωνία γίνεται δια μέσου της επιβλητικής γέφυρας του Αχελώου στο Αρδάνοβο-Αυλάκι.

(Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση Καρδίτσας ‘Οδοιπορικό στα Μνημεία του Νομού Καρδίτσας’) 

http://www.karditsanews.gr/?p=10835


AthamaniaGklezou3
Αθαμανία: Από το χάρτη Προϊστορικής  Κεντρικής Ελλάδος Χρήστου Β. Γκλέζου 

 Η Αθαμανία ήταν η περιοχή της κεντρικής Πίνδου που διαρρέεται από τον Αχελώο. Περιελάμβανε το νοτιοανατολικό τμήμα της Ηπείρου και το δυτικό ορεινό τμήμα της Θεσσαλίας. Αθαμάνες και Μολοσσοί αποκαλούνται λαοί της Ηπείρου από το Στράβωνα. Η ορεινή περιοχή του νομού Καρδίτσας, όπου βρίσκονται τα χωριά της Αργιθέας, αποτελούσε στην αρχαιότητα τμήμα της Αθαμανίας. Οι Αθαμάνες ήταν ένα από τα ελληνικά φύλα που εγκαταστάθηκαν εδώ τη 2η χιλιετία π.Χ. και πήραν μέρος στις μετακινήσεις των Ελλήνων στα τέλη του 12ου αιώνα π.Χ. ως τον 9ο αιώνα π.Χ. Γενάρχης τους, σύμφωνα με τη μαρτυρία του Απολλόδωρου, ήταν ο Αθάμας - γιος του Αιόλου και της Εναρέτης – ο βασιλιάς της Βοιωτίας, ο οποίος εγκαταστάθηκε στις πλαγιές της Πίνδου μετά από περιπλανήσεις. Διώχθηκε από την πατρίδα του επειδή είχε σκοτώσει το γιο του - με την Ινώ - Λέαρχο.

http://www.thessalia.gov.gr/contents.asp?id=230

 Μεταξύ των βασιλέων της Αθαμανίας αναφέρονται ο Θεόδωρος, ο Αργίθεος, ο Θεόδωρος Β΄, ο Αμύνανδρος και ο Σέλιπος.

 Η Αθαμανία αναδείχτηκε σε ισχυρό κράτος κατά την περίοδο 250-167 επί βασιλέων, Θεοδώρου Β’, Αμυνάνδρου και Σελίπου.

 Ενδεικτικά αναφέρουμε μερικές χρονολογίες γεγονότων.

  • 1330 π.Χ. Ο Αθάμας γίνεται βασιλιάς των Μινύων Βοιωτών 
  • 1300 π.Χ. Ο Αθάμας διωγμένος από το βασίλειό του, ακούγοντας το χρησμό του μαντείου: να βρει τόπο άγριο και ορεινό, κατέληξε στις πλαγιές της Πίνδου. Γάμος Αθάμα με τη Θεμιστώ (κόρη του Υψέως και της Κρέουσας) και ίδρυση της Αθαμανίας 
  • 1100 π.Χ. Κάθοδος Δωριέων. Οι Δωριείς δεν επικράτησαν όμως απέναντι στους Αθαμάνες που ήταν σκληροτράχηλοι. 
  • 1050 π.Χ. Χωρισμός Αθαμανίας σε 4 τμήματα. 
  • 500 π.Χ. Πρώτες αναφορές στην ελληνικότητα των Αθαμάνων. "Οι έκγονοι του Αθάμαντος, Έλληνες γαρ'' (Πλάτων). 
  • Στο τέλος του 5ου και στις αρχές του 4ου αιώνα π.Χ. ήταν φίλοι των Λακεδαιμονίων.
  • 395 π.Χ. Απόσπαση από τη συμμαχία της Σπάρτης και συμμετοχή στη συμμαχία των Αθηναίων, Βοιωτών, Θεσσαλών και άλλων. 
  • 375 π.Χ. Συμμετοχή στη Β’ Αθηναϊκή συμμαχία. 
  • 355 π.Χ. Συμμαχία με Μακεδόνες, Θεσσαλούς και άλλους  εναντίον των Φωκιέων στον Γ’ Ιερό Πόλεμο. 
  • 323 π.Χ. Συμμαχία με Αθηναίους εναντίον των Μακεδόνων στο Λαμιακό πόλεμο. 
  • 281-272 π.Χ. Κατάληψη  της Αθαμανίας από τον Πύρρο. 
  • 250 π.Χ. Βασιλιάς ο Θεόδωρος, χτίσιμο Θεοδωρίας. 
  • 220-178 π.Χ. Βασιλιάς Αμύνανδρος, ακμή και πλούτος της Αθαμανίας.
  • 191 π.Χ. Η Αθαμανία γίνεται μακεδονική επαρχία. Ο Αμύνανδρος καταφεύγει στην Αμβρακία με τη σύζυγο του Απάμια και τα παιδιά του.
  • 190/189 π.Χ. (χειμώνας). Ανάκτηση της Αθαμανίας από τον Αμύνανδρο.
  • 178 π. Χ. Βασιλιάς ο Σέλιπος, τελευταίος βασιλιάς των Αθαμανών.
  • 168 π.Χ. Υποταγή στους Ρωμαίους και καταστροφή της χώρας από το στρατό του Αιμίλιου Παύλου. 
  • 164-63 π.Χ. Σταδιακή πτώση και διάλυση.

http://www.perseus.tufts.edu/hopper/text?doc=Perseus:text:1999.04.0104:entry=amynander-bio-1

Wikipedia

http://www.archaiologia.gr/wp-content/uploads/2011/06/34-12.pdf  Λεωνίδας Π. Χατζηαγγελάκης Τεύχος 34/1990 σελ. 76-84

http://clubs.pathfinder.gr/athamanes/627327

 Μέχρι τα μέσα του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα υπήρχαν ορατά απομεινάρια από τα κτίσματα των ανακτόρων κάτω από τον τεράστιο βράχο, που έχει το όνομα Καταφύλλι. Ερείπια των ανακτόρων, αλλά και σπιτιών εντοπίστηκαν στις θέσεις Κελιά και Γκούρα.

 Στις θέσεις αυτές βρέθηκαν διάφορα αρχαία αντικείμενα, αγαλματίδια, πιθάρια, νομίσματα κλπ., μεταξύ αυτών και το άγαλμα της θεάς ΑθηνάςAgalmaAthinas, που βρίσκεται στην αίθουσα Κ. Καραπάνου του Αρχαιολογικού Μουσείου Αθηνών. Το άγαλμα βρήκε ο Αναστάσιος Τσιάκαλος, ο οποίος το πήγε στην Άρτα στον αρχαιολόγο Κ. Καραπάνο, από τον οποίο ανταμείφθηκε με ένα σεβαστό ποσό.

 Στο Αρχαιολογικό Μουσείο Αθηνών, στην προθήκη 15 της αίθουσας 37 της Συλλογής Χαλκών, εκτίθεται επίσης και αγαλματίδιο της Σκύλας που παρέδωσε ο Γιώργος Χ. Τσιάκαλος το 1986. Εδώ θα βρείτε σχετικά έγγραφα.

SKYLLA1 Ο Γιώργος Χ. Τσιάκαλος μας πληροφορεί ότι: "Το αγαλματίδιο είναι ορειχάλκινο του 4ου αιώνα π. Χ., είναι κατασκευασμένο με τη μέθοδο του χαμένου κηρού και ως εκ τούτου είναι μοναδικό! Κατά τους αρχαιολόγους απεικονίζει τη μυθική Σκύλλα που ταλαιπώρησε τον Οδυσσέα.

 

 

 Υπάρχει ακόμα ένα ανάγλυφο της Σκύλλας που βρέθηκε στην περιοχή της Δωδώνης αλλά η μορφή του δεν έχει καμία σχέση με το αγαλματίδιο του Καταφυλλίου".

 

 Σε αυτούς τους αρχαιολογικούς χώρους δεν υπήρξε καμία μέριμνα για τη διάσωση των ερειπίων, με αποτέλεσμα σήμερα να μη διακρίνεται τίποτα (ίσως γιατί για τους νεοέλληνες δεν είχε ο τόπος τουριστική αξία). Τόσο η χρήση της έτοιμης πελεκημένης πέτρας από τους σημερινούς κατοίκους, για το κτίσιμο των σπιτιών τους,  όσο και η φυσική διάβρωση του τοπίου, αφάνισαν κάθε ίχνος των κτισμάτων.

 Μια από τις πέτρες με τις οποίες ήταν κτισμένο (1915) το παλιό σχολείο του χωριού είχε επιγραφή - αφιέρωση στον βασιλιά των Αθαμάνων. Τουλάχιστον εκείνοι οι προγονοί μας φρόντισαν να μην κρύψουν την επιγραφή. Οι πέτρες του παλιού σχολείου μεταφέρθηκαν για το κτίσιμο του νέου σχολείου. Δεν υπήρξε όμως καμία φροντίδα για την διάσωση της όποιας ιστορίας κουβαλούσαν οι πέτρες αυτές.

 Πλεισίβου: Μετά τη διάλυση της Αθαμανίας  και αφού από την περιοχή πέρασαν κατακτητές, το χωριό κτίστηκε πάλι στη θέση Πλεισίβου, στη νοτιοδυτική πλευρά της Μιρμιτζάλας. Δεν υπάρχουν πληροφορίες για το πότε κτίστηκε. Ωστόσο από τις ονομασίες των εκκλησιών και από τα ερείπιά τους, που υπήρχαν μέχρι τα μέσα του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα, συμπεραίνουμε ότι κτίστηκε κατά τους βυζαντινούς χρόνους.

 Η παράδοση λέει ότι το χωριό κτίστηκε στη θέση αυτή από τους κατοίκους των συνοικισμών του χωριού, όταν αποφάσισαν να κατοικήσουν  όλοι μαζί για να είναι λιγότερο ευάλωτοι στους διάφορους επιδρομείς.

 Από αφηγήσεις γερόντων, μαθαίνουμε ότι το χωριό καταστράφηκε πριν το 1800 από πολυάριθμο ‘ασκέρι’. Οι κάτοικοι πληροφορήθηκαν τον ερχομό του στρατού, καθώς και το σκοπό τους να λεηλατήσουν και να καταστρέψουν το χωριό.

 Μάζεψαν ότι πολύτιμο είχαν και τα έκρυψαν στη θέση Καροπούλες (μικρές καρυδιές). Από τους κατοίκους, άλλοι έφυγαν και άλλοι έμειναν, είτε γιατί είχαν την ελπίδα ότι δε θα τους πειράξουν οι εχθροί, είτε επειδή ήταν αδύναμοι να φύγουν μακριά. Ο εχθρικός στρατός, όμως, αφού δολοφόνησε όσους κατοίκους βρήκε, λεηλάτησε το χωριό και το πυρπόλησε.

(Το πληρέστερο οικογενειακό – γενεαλογικό δέντρο που έχουμε στα χέρια μας είναι των Τσιακαλέων. Ο Χρήστος Γκόλφος – Τσιάκαλος έφτασε στα Σελιπιανά μετά την καταστροφή του Πλεισίβου. Παραθέτουμε πίνακα μιας σειράς  από τους απογόνους του, για την απόδειξη της χρονολογικής προσέγγισης της καταστροφής.

Να σημειωθεί ότι η πρώτη εγγραφή στο μητρώο αρένων της κοινότητας είναι αυτή του Οδυσσέα Τσιάκαλου το 1845.

1η γενιά

2η γενιά

3η γενιά

4η γενιά

5η γενιά

 6η γενιά 

 Χρήστος 

 Κωνσταντίνος  

 Γεώργιος 

 Οδυσσέας 

 Αλέξιος 

*

χχχχ

χχχχ

χχχχ

1845

1883

1923

* δεν αναφέρουμε το όνομα, Ν. 2472/1997)

Από τον παραπάνω πίνακα, υπολογίζοντας σε 30 χρόνια την κάθε γενιά, συμπεραίνουμε ότι η καταστροφή έγινε πριν το 1785

 Κατά την παράδοση, στην περιοχή ανάμεσα από τη θέση Νίρκα και τον οικισμό Πλατανάκια, κατοικούσε μια μάνα με τις 3 κόρες της που γλύτωσαν από τη σφαγή. Η τοποθεσία αυτή πήρε το όνομα Μόρφες, είτε από το όνομα της μάνας που τη λέγανε Μόρφω, είτε γιατί οι κόρες της ήταν πολύ όμορφες. Τη μία από τις κόρες, την Αυγούλα, παντρεύτηκε ο Χρήστος Τσιάκαλος, ο αρχηγός του γενεαλογικού δέντρου των Τσιακαλέων Καταφυλλίου.

 Σύμφωνα με αφήγηση του Κωνσταντίνου Σπ. Τσιάκαλου, ο παππούς του, Σωτήρης Δ. Τσιάκαλος και ο Μπακατσέλος – το πιο πιθανό είναι να αναφέρεται στον Ιωάννη Τσιάκαλο (Μπακατσέλο) που ήταν αδελφός του Σωτήρη - συνάντησαν σε χωριό, κοντά στο Μουζάκι Καρδίτσας, κάποια ηλικιωμένη γυναίκα, που η καταγωγή της ήταν από του Πλεισίβου και ήθελε να επισκεφτεί το χωριό, αλλά δεν μπόρεσε τελικά να πραγματοποιήσει το όνειρό της αυτό. Σύμφωνα με το γενεαλογικό δέντρο των Τσιακαλαίων, το γεγονός αυτό χρονολογείται περί το τέλος του 1800.

Ίδια αφήγηση υπάρχει και από τον Χρήστο Γ. Στεργίου, σύμφωνα με την οποία ο παππούς του είχε συναντήσει πιθανόν την ίδια ηλικιωμένη γυναίκα.

 Άλλοι συνοικισμοί: Μέχρι κοντά στο τέλος του 20ου αιώνα υπήρχαν ερείπια συνοικισμών που μαρτυρούσαν την ύπαρξή τους σε παλιότερες κτίσεις του χωριού. Οι ονομασίες τους που χρησιμοποιούνται και σήμερα είναι: Πύρλη, Ταξιάρχες, Πρόδρομος, Κελλάρια, Μετόχι και Αρδάνοβο.

 Πύρλη: Ήταν κτισμένος κοντά στην πηγή Καρκανού. Πήρε το όνομα από τον πρώτο κάτοικο που λεγόταν Πύρλης. Βρέθηκαν χαλάσματα σπιτιών και εκκλησιών. Από τα ερείπια συμπεραίνουμε ότι οι κάτοικοί του ήταν εύποροι.

 Είχε δύο εκκλησίες: του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου και του Αγίου Γεωργίου. Ο συνοικισμός κατοικείται και σήμερα.

 Ταξιάρχες: Νοτιοανατολικά του συνοικισμού Πύρλη, υπήρχε ο συνοικισμός Ταξιάρχες ο οποίος κατοικείται και σήμερα. Πήρε το όνομά του από την εκκλησία των Αγίων Ταξιαρχών. Υπήρχαν ερείπια της εκκλησίας, μέχρι που διαμορφώθηκε ο χώρος και κτίστηκε από τους κατοίκους του συνοικισμού μικρό εκκλησάκι. Δίπλα από τα ερείπια της εκκλησίας βρέθηκε νεκροταφείο. Νοτιοανατολικά του συνοικισμού, στη θέση Φτερούσι, υπήρχαν ερείπια εκκλησίας που ήταν αφιερωμένη στην Αγία Παρασκευή.

 Πρόδρομος: Νοτιοδυτικά των Ταξιαρχών υπήρχε και κατοικείται και σήμερα  ο συνοικισμός Πρόδρομος. Ονομάστηκε έτσι από την εκκλησία του Ιωάννου του Προδρόμου ,όπου βρέθηκαν ερείπιά της. Οι κάτοικοι του συνοικισμού έκτισαν νέο εκκλησάκι στη μνήμη του Ιωάννου του Προδρόμου.

 Κελλάρια: Τα Κελλάρια ήταν κτισμένα σε απόσταση περίπου δύο χιλιομέτρων νοτιοδυτικά από τους προαναφερθέντες  συνοικισμούς. Ο συνοικισμός είχε πολλά κτήματα που αρδεύονταν από την πηγή Μαλούσι. Η πηγή αυτή βρίσκεται νοτιοδυτικά του συνοικισμού Πύρλη. Για την ονομασία της δεν υπάρχουν πληροφορίες. Το νερό μεταφερόταν με πέτρινο αρδευτικό αυλάκι, μήκους δύο χιλιομέτρων περίπου.

 Στο συνοικισμό διασώθηκε η μικρή εκκλησία της Αγίας Κυριακής, η οποία ήταν εκκλησία ομώνυμου μοναστηριού. Το 1957 γκρεμίστηκε το παλιό εκκλησάκι και κτίστηκε νέα μεγαλύτερη εκκλησία από τον συγχωριανό μας αρχιμάστορα Παναγιώτη Κ. Τσιάκαλο. Στο κτίσιμο δούλεψαν ως μάστορες ο αδελφός του αρχιμάστορα Δημήτρης Κ. Τσιάκαλος και ο Λάμπρος Μπεργιάννης. Στα Κελλάρια υπήρχε και η εκκλησία της Αγίας Τριάδος. Στη διαδρομή από τους προηγούμενους συνοικισμούς μέχρι τα Κελλάρια υπήρχαν ερείπια των εκκλησιών του Αγίου Δημητρίου και του Αγίου Αθανασίου. Στον Άγιο Δημήτριο έκτισε εκκλησάκι ο Ηλίας Δ. Τσιάκαλος (Τσιακαλογιάννης) στη μνήμη του πατέρα του.

 Μετόχι: Βρίσκεται βόρεια των Κελλαρίων. Στο Μετόχι ήταν κτισμένο μεγάλο πέτρινο κτίριο που ανήκε στο μοναστήρι της Παναγίας της Σπηλιώτισσας και το χρησιμοποιούσε ως αποθήκη.

 Αρδάνοβο: Νότια των Κελλαρίων, δίπλα στον Αχελώο, ήταν κτισμένο το Αρδάνοβο. Στο συνοικισμό υπήρχαν δύο εκκλησίες. Του Αγίου Ιωάννου και της Αγίας Παρασκευής στη θέση Τριχιές. Στην παλιά διαδρομή από τα Κελλάρια προς το Αρδάνοβο, υπήρχαν ερείπια των εκκλησιών του Αγίου Μηνά και του Προφήτη Ηλία.

 Στη θέση που κτίστηκε το χωριό από τους νέους κατοίκους μετά την καταστροφή του Πλεισίβου, κοντά και γύρω από τα παλιά  ανάκτορα, δεν αναφέρεται ύπαρξη συνοικισμού. Υπήρχαν όμως δύο εκκλησίες μεταξύ της θέσης αυτής και του συνοικισμού Πύρλη, του Αγίου Νικολάου κοντά προς του Πύρλη, στη θέση Βρατήλα και της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος κοντά στη θέση που είναι κτισμένη η σημερινή ενοριακή εκκλησία. Δίπλα από την εκκλησία του Αγίου Νικολάου βρέθηκε και νεκροταφείο.

 Πιθανόν οι κάτοικοι αυτών των συνοικισμών να έκτισαν το χωριό στη θέση Πλεισίβου, όταν η περιοχή έγινε στόχος των διαφόρων επιδρομέων.

 Νεότερα χρόνια: Η περιοχή ερήμωσε μετά την καταστροφή του Πλεισίβου. Δεν άργησαν όμως να εμφανιστούν νέοι κάτοικοι. Κατατρεγμένοι κυρίως από τους κατακτητές από διάφορα μέρη, αναζήτησαν καταφύγιο στην περιοχή αυτή.

 Οι νέοι κάτοικοι δεν κατοίκησαν στη θέση Πλεισίβου, που ήταν το προηγούμενο χωριό, αλλά στα Σελιπιανά, στη θέση των ερειπίων των παλιών οικιών, των Αθαμάνων.

Ο Χρήστος Τσιάκαλος ήταν από τα χωριά του Σουλίου. Το επώνυμό του ήταν Γκόλφος. Στα μέρη αυτά έφτασε περί το 1775 (σύμφωνα με το γενεαλογικό των Τσιακαλέων) μαζί με έναν αδελφό του με αλλαγμένο το επώνυμο τους σε Τσιάκαλος. Ο Χρήστος πέρασε τον Αχελώο και εγκαταστάθηκε στο σημερινό χωριό, ο αδελφός του συνέχισε και εγκαταστάθηκε σε κάποιο από τα χωριά του Βάλτου. Απόγονοι του Χρήστου Τσιάκαλου είναι οι Τσιακαλαίοι, οι Κατσινουλαίοι, οι Γατσαίοι και οι Μπακατσελαίοι.

Ντρούβας το όνομά του ήταν Ντούβας, άγνωστο γιατί άλλαξε σε Ντρούβας. Πρώτος ήρθε στα Σελιπιανά ο Κώστας, αργότερα πήρε κοντά του και τα αδέλφια του Θανάση και Γιάννη. Η καταγωγή τους ήταν από τα χωριά του Σουλίου. Ο Γιάννης ήταν πολύ κοντός και τον αποκαλούσαν Γιάννη νάνο. Το χαρακτηριστικό του αναστήματός του αργότερα έγινε επώνυμο.

Σταμούλης, ήρθε από το Καλλιφώνι Καρδίτσας και λεγόταν Καλαμίδας

Ο Ζούγρος πιθανολογείται ότι κατάγονταν από την Κεχρινιά του Βάλτου. Σημερινοί απόγονοί του είναι οι Στεργίου και οι Βασιλείου.

Γιαννακάκης, από τα χωριά του Σουλίου. Αδελφός του εγκαταστάθηκε στην Αμφιλοχία Αιτωλοακαρνανίας.

Τσιούβας, ήρθε από χωριό της Άρτας, πιθανόν από το Αστροχώρι (Καταβόθρα).

Κολομπορδάνης, καταγόταν από χωριό του κάμπου της Θεσσαλίας.

Μανέλας. Ο τόπος καταγωγής του ήταν ο Τυμφρηστός Ευρυτανίας και λεγόταν Μπλάνης, το όνομα Μανέλας το πήρε στα Σελιπιανά.

Καλαμπαλίκης, κατάγονταν από τη Βούλπη Ευρυτανίας.

Παπαντώνης, ήρθε από το Αργύρι.

Καρανίκας, άγνωστο από πού ήταν η καταγωγή του.

Μαραγκιανός, δε γνωρίζουμε την καταγωγή του.

Τσιαμάγκας, δε γνωρίζουμε την καταγωγή του.

Κολοκοτρώνης, δε γνωρίζουμε την καταγωγή του.

Μπεργιάννης, δε γνωρίζουμε την καταγωγή του.

Φρύδας, δε γνωρίζουμε την καταγωγή του.

Υπήρξαν και άλλες οικογένειες που κατοίκησαν στα Σελιπιανά, αλλά είτε δεν άφησαν απογόνους ή έφυγαν οι απόγονοι τους και δεν υπάρχουν πια στο χωριό.

Μερικά από τα ονόματα που δεν υπάρχουν πια στο Καταφύλλι είναι: Αγγελάκης, Γκιόλιας, Καζάκος, Κώτης, Μόκκας.

Περί τα μέσα του 1800 τα Σελιπιανά είχαν 22 οικογένειες - τότε έγινε το πρώτο μοίρασμα των κτημάτων στο Αρδάνοβο - και κατοικούσαν όλοι στην περιοχή Γκούρα, όπου βρέθηκαν ερείπια των κατοικιών των Αθαμάνων.

Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδος από τους Τούρκους και την οργάνωση του Ελληνικού κράτους εξέλειπε ο κίνδυνος επιδρομών και σιγά-σιγά οι κάτοικοι άρχισαν να φτιάχνουν νέες κατοικίες, όπου είχαν τα χωράφια τους. Έτσι δημιουργήθηκαν οι νέοι συνοικισμοί που υπάρχουν και σήμερα.

. Περισότερα για το Σέλιπο...

 

Ο καιρός στο Καταφύλλι
Σελίδες μελών
Τυχαία εικόνα
T3_09.jpg
Πρωτοσέλιδα
Δι@ύγεια - Δήμος Αργιθέας
Αποφάσεις και πράξεις στο Διαδίκτυο, μέσω του προγράμματος Δι@ύγεια
Δήμος Αργιθέας
Εθνικές εκλογές Ιουλίου 2019
Αυτοδιοικητικές εκλογές 2019
Εκλογές Σεπτ. 2015
Εκλογές 2014
Εκλογές 2012
Τελευταία άρθρα