Ela na paiksoume

Koumpouriana

04 - 10 - 2022
Καταφύλλι
Σύλλογοι
Είσοδος μελών
Συνδεδεμένοι χρήστες

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 154 guests και κανένα μέλος

Παραπομπές
Ενημέρωση - ψυχαγωγία
Γράφει ο Κωστής Τσιάκαλος*
Grivas Dimitris Ο καθηγητής Δημήτρης Γρίβας, δυστυχώς έφυγε για πάντα στις 6 Γενάρη 2021, 73 ετών και είχε να δώσει πολλά πράγματα ακόμα για την Αργιθέα μας.

 Η έλλειψή του τεραστίως αισθητή. Δυσαναπλήρωτο το κενό για όλους εμάς που τον αγαπήσαμε πολύ. Για όλους εμάς, που συνδεθήκαμε μαζί του με αδελφική φιλία απ’ τα παιδικά και εφηβικά μας χρόνια. Για όλους εμάς που για 60 τόσα χρόνια μας τίμησε με τη φιλία του.

 «Πάντων κτημάτων κράτιστον είη φίλος σαφής κ αγαθός» έλεγαν οι αρχαίοι Έλληνες και ο Δημήτρης Γρίβας

όντως υπήρξε, υπάρχει και θα υπάρχει ό,τι πολυτιμότερο στη ζωή μας, αφού ως φίλος στάθηκε πάντα αρωγός πολύτιμος.

 Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή:

 Ο Δημήτρης Γρίβας του Πέτρου και της Αμαλίας, γεννήθηκε την 1η Σεπτέμβρη 1946 στο Λεοντίτο Αργιθέας, όπου και τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο. Και στα έξι χρόνια που πήγαινε Δημοτικό, βοηθούσε όσο μπορούσε και στα πρόβατα και στο σπίτι, αφού ήταν ο μεγαλύτερος απ’ τα άλλα τέσσερα αδέλφια του (τον Γιώργο, τη Μαρία, την Αθανασία και τη Σταθούλα).

Σπίτι του Δ. Γρίβα DSC_0171

 Το 1958 ξεκίνησε το Γυμνάσιο, πολύ μακριά απ’ το Λεοντίτο, στο Αγρίνιο…

 Η επταμελής οικογένεια, με τα πρόβατά της, περί τα τέλη του Σεπτέμβρη, κατέβαινε στο χειμαδιό, που ήταν η Σπολάιτα Αιτωλοακαρνανίας·παραδίπλα από τον Αχελώο ποταμό - έντεκα χιλιόμετρα απ’ το Αγρίνιο.

 Από κει κάθε πρωί με κρύο ή βροχή στο σχολείο και τ΄ απόγευμα επιστροφή στη Σαρακατσανέικη καλύβα, που θα στέγαζε και τα 7 μέλη της οικογένειας!

 Έτσι λοιπόν, ποδαροδρομώντας, οδοιπορώντας πολλά χιλιόμετρα κάθε μέρα πλην Κυριακής (τότε και τα Σάββατα πηγαίναμε σχολείο) ο Δημήτρης Γρίβας έβγαλε τις τρεις πρώτες τάξεις του Γυμνασίου…

 Πλείστες όσες οι φορές που η πορεία μας προς το Γυμνάσιο ήταν κοινή (από Σπολάιτα προς Αγρίνιο) τα πρωινά· δηλαδή από τα άγρια χαράματα. Αλλά και αντίστροφα, από Αγρίνιο προς Σπολάιτα.

… Μαζί από νωρίς στην ανηφόρα της ζωής

Ένα γεωμετρικό σχέδιο μας οδηγούσε

Σε πόλη δύσκολη. Δυο μικροί συνοδοιπόροι,

Σύντροφοι οπλισμένοι με σημαία εξορίας

Τυλίγοντας με μια νάυλον σακκούλα (για

Να μη βρέχονται τα λιγοστά βιβλία). Κάποτε

Τα κρύβαμε στον κόρφο μας. Περπατώντας.

Πεζοπορώντας μ΄ ένα ζευγάρι παλιά παπούτσια

Συνήθως τρύπια / σαν το τρύπιο στέρνο

Του Καρυωτάκη / σαν το διαμπερές τραύμα

-κατάστηθα- του θείου μου Ηλία Τσιάκαλου

Από σφαίρα φασίστα στον πόλεμο του 1940!

 Λοιπόν, ένα απόγευμα, επιστρέφοντας ποδαράτα απ’ το Αγρίνιο στη Σπολάιτα, η γιαγιά μου η Μαριώ (Αργιθεάτισσα, πάππου προσπάππου) με ρώτησε:

 - Είχες και κάποιο άλλο παιδάκι παρεούλα απ΄ τ΄ Αγρίνιο ως εδώ;

 - Ναι, γιαγιά είχα τον φίλο και συμμαθητή μου Μήτσο Γρίβα…

 - Είπες Γρίβα; Λες νάναι του Πέτρου Γρίβα παιδί, για ρώτα τον αύριο…

 Έτσι και έγινε: μήπως τον πατέρα σου, φίλε Μήτσο, τον λένε Πέτρο και είστε από το Λεοντίτο;

 Στην αρχή ο φίλος μου ο Δημήτρης εξεπλάγη, και φυσικά εύλογη η απορία του:

 - Και συ που το ξέρεις;

 - … Άκου φίλε, πόσο μικρός είναι ο κόσμος: η γιαγιά μου η Μαριώ απ΄ το Καταφύλλι Αργιθέας Αγράφων, τον πατέρα σου τον έχει «πρώτο εξάδελφο», άρα εγώ εσένα σε έχω θείο!!!

 Η φιλία μου με τον Δημήτρη Γρίβα δυνάμωσε ακόμη περισσότερο, και συχνά πυκνά συναντιόμασταν στην κοινή διαρομή: Σπολάιτα - Αγρίνιο (τα πρωινά), ή Αγρίνιο - Σπολάιτα (τα απογεύματα).

 Δεκαπέντε ετών (1961) και ο Δημήτρης Γρίβας μετακόμισε σε συνοικισμό της Σπολάιτας (Ρουσέικα), λίγο πιο κοντά προς το Αγρίνιο. Όμως η διαδρομή σχεδόν το ίδιο δύσκολη (ανηφόρα - κατηφόρα) παρέμεινε ίδια!

 Εκείνο που άλλαζε ήταν το τοπίο:

 Οι ελιές φορτωμένες στο Ρόγκι κάθε Νοέμβριο και οι τιναχτάδες πλήγωναν τις κορφάδες γκρεμίζοντας τον καρπό. Κι ο κόσμος μάζευε ελιές - σκυφτός και μοιραίος- από το πρωί ως το βράδυ για μισή οκά λάδι! Μεροκάματο του τρόμου!

 (Κάποτε ο φίλος μου ο Δημήτρης Γρίβας μου είχε εμπιστευτεί: ελπίζω να μάθουμε γράμματα να ξεφύγουμε από τούτη τη σκλαβιά, απ΄ αυτή τη δουλεία: πολύ σκληρό εδώ το μεροκάματο).

 Εκείνα που άλλαζαν ήταν το από δω και από κει της διαδρομής: το αγιάζι, η άσπρη πάχνη που πάγωνε το πρόσωπο χειμωνιάτικα. Την άνοιξη εικόνες πολύχρωμες με λουλούδια λογής λογής σε πίνακα ζωγράφου· παπαρούνες κόκκινες σε πράσινο μαγικό, που μπορεί να ενέπνευσε τον Λόρκα κι έγραφε: «Πράσινο, πράσινο πόσο σ΄ αγαπώ».

 Εκείνα που άλλαζαν ήταν τα στάχυα. Να χρυσίζουν και να λυγίζουν υπακούοντας το αεράκι που ευεργετικά άφηνε ο Θεριστής να περνάει πάνω του ανάλαφρα.

 Τότε που άνδρες εργάτες και γυναίκες εργάτριες φορτώνονταν στις καρότσες τον τρακτέρ και δρόμο για τον κάμπο: πότε βοτανίσματα στα ρύζια και πότε στα καπνά, απ΄ τα βαθιά χαράματα. Άφηναν για τα παιδιά τους όνειρα και οράματα…

 Ο Δημήτρης Γρίβας κι εγώ από δεκάξι χρονώ, τα Καλοκαίρια σκληρά μεροκάματα «κουβαλώντας πέτρες στα αναχώματα του Αχελώου»· συγκλονιστικό το διήγημα - πεζογράφημά του ακριβώς μ΄ αυτό το θέμα.

 Τις τρεις τελευταίες του 6ταξίου Γυμνασίου γλιτώσαμε απ΄ αυτή τη σκληρή δοκιμασία της ποδαροδρομίας αφού μας πήρε στο οικοτροφείο Αγίας Τριάδας Αγρινίου ο άγιος εκείνος ιερέας Κων/νος Κακαβούλας.

 Το 1965 ο Δημήτρης Γρίβας πέτυχε στη Φιλοσοφική Θεσσαλονίκης, εγώ είχα πετύχει στην Αθήνα (Πολιτικές Επιστήμες - Δημόσια Διοίκηση). Κι όμως η επαφή μας (έστω και μέσω ΕΛ.ΤΑ.) εν σταμάτησε ποτέ.

 Τα γράμματα που ανταλλάσσαμε πολλές φορές ξεπερνούσαν τις είκοσι σελίδες!

 Το 1971-72 υπηρέτησε την πατρίδα ως απλός στρατιώτης· το μεγαλύτερο μέρος της θητείας του στην Κοζάνη.

 Στη συνέχεια, γείτονες στα Εξάρχεια· ο Δημήτρης Γρίβας με τις αδελφές του και τον αδελφό του Γιώργο στην οδό Τσαμαδού 31 (εγώ Τσαμαδού και Κουντουριώτη 17) και αργότερα Βουλγαροκτόνου 30.

 Κατά κάποιο τρόπο: Βίοι παράλληλοι

 Στο Πολυτεχνείο (Νοέμβρης 1973) μαζί, στον κοινό αγώνα κατά της Χούντας. Οι ηρωικές πράξεις του Δημήτρη Γρίβα καταγράφονται στα δυο διηγήματά μου.

 Στη συνέχεια ο Δημήτρης Γρίβας στις επάλξεις του ωραίου αγώνα της ζωής:

 - Διδάσκει σε φροντιστήρια αλλά και σε ιδιωτικά Σχολεία (Λαζαρόπουλου, Ζηρίδη και Ιταλική Σχολή).

 - Νυμφεύεται την Αντιόπη Χριστοπούλου (2.7.1978) δημόσιο υπάλληλο με την οποία αποκτούν τον γιο του Πέτρο· σήμερα γιατρό, καθηγητή ογκολογίας στο Πανεπιστήμιο Σιάτλ των ΗΠΑ.

 - Πρωτοστατεί και πρωταγωνιστεί στο Αργιθεάτικο πολιτιστικό κίνημα (μέλος της Συντακτικής Επιτροπής της εφημερίας «Αργιθεάτικος Αγώνας» του συλλόγου Αργιθεατών Αθήνας) για έκα περίπου χρόνια

 Το ιερό πάθος του, η λατρεία του για την Αργιθέα συνεχίζεται:

 Διοργανώνει συνέρια και ημερίδες· ακόμα και στον ιστορικό πλάτανο Λεοντίτου, όπου πλείστες όσες φορές λημέριαζε ο ήρωας Γιώργος Καραϊσκάκης, το «πάλαι ποτέ».

 Εκδίδει τα Αργιθεάτικα Ημερολόγια, στα οποία συμπεριλαμβάνονται προσωπογραφίες Αργιθεατών και τα οποία πραγματικά άφησαν εποχή.

Ημερολόγιο_2013

F L 50 Εκδίδει τη ΦΩΝΗ ΛΕΟΝΤΙΤΟΥ, η οποία αποτελεί την κορύφωση των προσπαθειών του. Πρόκειται για εφημερίδα, που εκδιδόταν τρεις ή τέσσερις φορές το χρόνο και πραγματικά έγραψε ιστορία!

 Τηρώντας, με ευλάβεια τις ίδιες αποστάσεις (από τα πολιτικά κόμματα) και ιδιαίτερα τον ιερό κανόνα της δημοσιογραφίας:

 «Η είδηση είναι ιερή, το σχόλιο ελεύθερο»

 Αναδείκνυε τεραστίως τα Αργιθεάτικα θέματα σε περιφερειακό αλλά και κεντρικό πολιτικό επίπεδο…

 Ακόμη, μεταξύ άλλων, ο Δημήτρης Γρίβας:

 Δημιούργησε το θεατρικό τμήμα νεολαίας Λεοντίτου, με το οποίο παρουσίασε τέσσερις θεατρικές παραστάσεις (2012, 2013, 2014, 2015).

 Οργάνωσε τη βιβλιοθήκη του σχολείου και συνάμα στέγασε πιγκ-πογκ (προσφορά δική του).

 Πραγματοποίησε εκθέσεις (αργιθεάτικου εντύπου» και φωτογραφίας.

 Πρωτοστάτησε στο στήσιμο της προτομής του ιερέα Παπακώστα Κακαβούλα στο Αγρίνιο, στα οικοτροφεία του οποίου στεγάστηκαν πολλά άπορα παιδιά (απ΄ το 1960 ως το 1978), μεταξύ των οποίων και ο ίδιος· όπου μάλιστα διετέλεσε και αρχηγός-οικονόμος.

 Ακόμη δυο θεατρικά του έργα «ανέβηκαν» στη θεατρική σκηνή της Ιταλικής Σχολής Αθήνας με τεράστια επιτυχία!

 Κοντολογίς, πολυσχιδείς και πολυσήμαντες, πολυεπίπεδες και πολύπλευρες οι δράσεις του Δημήτρη Γρίβα, του ακάματου, του ακούραστου, του αεικίνητου· του λάτρη της Αργιθέας, του ευπατρίδη.

 Κάποια στιγμή σκέφτηκα: του Δημήτρη Γρίβα του πρέπει ένα πνευματικό μνημόσυνο, ελπίζω λίαν προσεχώς. Του πρέπει ύμνος και τραγούδι «να καεί το πελεκούδι». Του πρέπουν κλαρίνα και βιολιά, του Αργιθεάτη του χορευταρά!!!

 * Ο Κωστής Τσιάκαλος είναι δημοσιογράφος - συγγραφέας, αδελφικός φίλος με τον Δημήτρη Γρίβα για εξήντα χρόνια «από 12 χρονώ».

 Φωτογραφίες: Αρχείου, Θανάση Καραγεώργου, Κ. Π. Τσιάκαλου

 Το άρθρο δημοσιεύτηκε και στην εφημερίδα «Η Αργιθέα»

 

Gia koinonika diktia
Θα μας βρείτε και στα κοινωνικά δίκτυα:
 
01 Masthead
 
02 Twitter 2
 
03 F B
 
04 Youtube   05 flickr  

Ο καιρός στο Καταφύλλι
Σελίδες μελών
Τυχαία εικόνα
107_0516.jpg
Πρωτοσέλιδα
Δι@ύγεια - Δήμος Αργιθέας
Δήμος Αργιθέας
Εθνικές εκλογές Ιουλίου 2019
Αυτοδιοικητικές εκλογές 2019
Εκλογές Σεπτ. 2015
Εκλογές 2014
Εκλογές 2012
Τελευταία άρθρα