Γράφει ο Δημήτρης Παπακώστας
Τα ωραία Χρόνια της νεότητας και της αίσθησης «αθανασίας» μας, όλοι οι άνθρωποι τα αφήνουμε πίσω μας, άλλοι στα 67 ή 77 και άλλοι τυχεροί με υγεία πίστη νόημα ζωής και ευ Ζήν στα 87+.
• Τον 7ο π.Χ. αιώνα ο αρχαίος ελεγειακός ποιητής Μίμνερμος.(Ιωνικά παράλια) αναθεμάτιζε το «αργαλέον γήρας», την αφόρητη μοναδική ανηφορική περίοδο του βίου εκάστου...
Από τα μέσα 20ου αιώνα μ.Χ. (ήτοι μετά 26 αιώνες - 2600 έτη) αυξήθηκε το προσδόκιμο ζωής.(σήμερα στα 80) Χάρι στην πρόοδο ιατρικής και φαρμακευτικής επιστήμης.
Στην κοινωνική πρόνοια, τις πολιτικές άμβλυνσης ανισοτήτων και εξέλιξη τεχνολογίας.
Ο Αλεξανδρινός Ποιητής τονίζει τις χαμένες ευκαιρίες, που δίστασε να βιώσει ο... γέρος του καφενείου.
Την ψεύτρα Φρόνηση, που τον εγέλα στην νιότη του:
“Αύριο... έχεις πολύν καιρό ακόμη”.
•• Στη σύγχρονη εποχή της «Σούπερ νοημοσύνης - ΑΙ» τα παιδιά βιώνουν πίεση, ψυχολογικές διαταραχές, ελλιπή προστασία, αισθήματα μοναξιάς.
Το ίδιο οι έφηβοι και νεώτεροι.
Εθισμοί αλλεπάλληλοι αποσυντονίζουν οργανισμό, κύτταρα και ψυχή.
Το κράτος και η τοπική αυτοδιοίκηση αν θέλουν να γιορτάσουν την σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Υπερηλίκων, οφείλουν να δράσουν:
όπου κλείνει ένα σχολείο να ιδρύεται ένα Κέντρο Φροντίδας Ηλικιωμένων (ΚΕ.Φ.Η).
Ιδίως στις Ορεινές επαρχιακές απόμακρες περιοχές, που μαραζώνουν δημογραφικά και γηράσκουν με ανασφάλεια.
Να ενδυναμώσουν πολιτικές και θεσμούς κοινοτισμού και αλληλεγγύης.
Να στηρίζουν πρωτοκύτταρα Ορθοδοξίας και Κοινωνικότητας, τις Ενορίες.
Σύμφωνα με τον καθηγητή Γ Χρούσο, το ανώτατο όριο ζωής ανθρώπου μπορεί να φθάσει τα 132 και το προσδόκιμο τα 106.
Ακούστε μελωδική ψαλμωδία μακαριστού ΠαπΆγγελου Παπακώστα, που απεδήμησε εις Κύριον στα 104 με πλήρη διαύγεια και δύναμη εσωτερική. Πιστέψτε στο καλό, να μάθουμε να κατανοούμε - συγχωρούμε.
Θετικές σκέψεις - καλά λόγια και πράξεις.
Καλό μήνα, ο Αη Δημήτρης να ευλογεί!
@ ποίημα Κ Καβάφη:
Ένας γέρος
Στοῦ καφενείου τοῦ βοεροῦ τὸ μέσα μέρος
σκυμένος στὸ τραπέζι κάθετ' ἕνας γέρος·
μὲ μίαν ἐφημερίδα ἐμπρός του, χωρὶς συντροφιά.
Καὶ μὲς στῶν ἄθλιων γηρατειῶν τὴν καταφρόνεια
σκέπτεται πόσο λίγο χάρηκε τὰ χρόνια
ποῦ εἶχε καὶ δύναμι, καὶ λόγο, κ' ἐμορφιά.
Ξέρει ποὺ γέρασε πολύ· τὸ νοιώθει, τὸ κυττάζει.
Κ' ἐν τούτοις ὁ καιρὸς ποὺ ἦταν νέος μοιάζει
σὰν χθές. Τί διάστημα μικρό, τί διάστημα μικρό.
Καὶ συλλογιέται ἡ Φρόνησις πὼς τὸν ἐγέλα·
καὶ πὼς τὴν ἐμπιστεύονταν πάντα - τί τρέλλα! -
τὴν ψεύτρα ποὺ ἔλεγε· «Αὔριο. Ἔχεις πολὺν καιρό.»
Θυμᾶται ὁρμὲς ποὺ βάσταγε· καὶ πόση
χαρὰ θυσίαζε. Τὴν ἄμυαλή του γνῶσι
κάθ' εὐκαιρία χαμένη τώρα τὴν ἐμπαίζει.
Μὰ ἀπ' τὸ πολὺ νὰ σκέπτεται καὶ νὰ θυμᾶται
ὁ γέρος ἐζαλίσθηκε. Κι ἀποκοιμᾶται
στοῦ καφενείου ἀκουμπισμένος τὸ τραπέζι.
Δημήτρης Παπακώστας 1-10-26
