Γράφει ο Δημήτρης Παπακώστας
Εν πρώτοις να τονίσουμε την καταπληκτική ερμηνεία των αξιόλογων ηθοποιών στην χθεσινή παράσταση στον Οικότοπο - Θολωτό Στέγαστρο Παναγίας Επισκοπής Βραγκιανών δίπλα στην κοιλάδα Αχελώου ποταμού:
Γιώργου Γάλλου - Μαρκέλλας Γιαννάτου - Μάκη Παπαδημητρίου - Σταυρούλας Σιάμου και Σεσίλ Μικρούτσικου.
Την μαγεία που δημιούργησε το κλαρίνο Μ Αχαλινωτόπουλου και το βιολί Φ. Σιώτα.
Η αφήγηση γυναικών, που βίωσαν τα βάσανα τότε, στα ηρωικά εκείνα χρόνια, αλλά και τη χαρά της
Το όμορφο περιβάλλον του ιερού φυσικού χώρου υπέβαλε τους θεατές, γεννούσε συναισθήματα συγκίνησης, λυγμού αλλά και ανακούφισης για το θετικό μήνυμα που τελικά έστελναν οι σπουδαίοι ηθοποιοί - μουσικοί:
Της νίκης της ζωής, της ελευθερίας και χειραφέτησης της Γυναίκας - καταπληκτική η ερμηνεία της πρωταγωνίστριας Ευτυχίας - της υποχώρησης των αναχρονιστικών συμπεριφορών, της βίας, της υποτίμησης, της απομόνωσης...
Μια παράσταση του «βουνού» αυτονόητα θα έχει και κενά ή σκηνογραφικές ανορθογραφίες.
Η κάθε κριτική ευπρόσδεκτη και σίγουρα καλόπιστη.
«Το Θέατρο είναι η Ποίηση που αφήνει το βιβλίο και κατεβαίνει στον δρόμο, στους απλούς καθημερινούς ανθρώπους» - έγραψε ο Φ Λόρκα.
Διεγείρει αισθήματα, «γίνεται τσεκουριά στα βαλτωμένα νερά παγωμένων ψυχών», συγκινεί, θυμίζει, διδάσκει, τελειοποιεί χαρακτήρα.
Η θέση της Γυναίκας στον 20ο αιώνα ήταν δύσκολη, αντιμετωπίστηκε ως... συμπλήρωμα στο πλευρό των ανδρών - που και εκείνοι βίωναν κακουχίες, φτώχεια, άγχη βιοπορισμού, χωρίς κρατική στήριξη ή ιατρικές κοινωνικές δομές.
Τα παιδιά επιβιώναμε με συσσίτια είτε δωρητών από εξωτερικό είτε «Ούντρας».
Οι γιαγιάδες - πεθερές επειδή βίωσαν καταπίεση οι ίδιες, συνέχιζαν να φέρονται στις νύφες τους με αυστηρότητα, χωρίς διακριτικότητα, ζώντας πολυμελείς οικογένειες σε οντάδες λίγων μέτρων.
Οι γυναίκες είχαν αποκλειστικότητα στο ζαλίκωμα, στις βαρέλες στην πλάτη, τα ξύλα, το σκάψιμο κήπων, πλύσιμο στην σκάφη, φύλαξη ηλικιωμένων, ανατροφή και διατροφή παιδιών, όργωμα - άρμεγμα ζωντανών.
Στα πανηγύρια τελευταίες έμπαιναν στον χορό, μετά τους άνδρες στον ασπασμό εικόνων Αγίων, ποτέ ή ελάχιστα στο καφενείο για αναψυχή και ξεκούραση.
Οι μανάδες βίωναν σκληρά τον πρόωρο αποχωρισμό παιδιών τους, στα 12 και 15 χρόνια, για να μορφωθούν (κυρίως σε οικοτροφεία) ή εργασία (υπηρέτριες τα κορίτσια στις πόλεις).
Οι έντονες σωματικές κακουχίες σκέπαζαν ψυχολογικό κλονισμό και πανικούς...
Φυσικά και οι πατεράδες πονούσαν και έβλεπαν την ανηφόρα του βίου τους.
Δυστυχώς όμως πολλοί μετέφεραν την δική τους ψυχική πίεση στις γυναίκες τους με λεκτική βία, υποτίμηση και δεν έλειπε και η σωματική κακοποίηση.
Μετά το 1982 τα πράγματα βελτιώθηκαν αισθητά, όμως ακόμη και στον 21ο αιώνα η έμφυλη βία, η κακοποίηση γυναικών εντείνεται και φθάσει σε ανθρωποκτονίες - γυναικοκτονίες.
Οι άνθρωποι παρά την τεχνολογική και υλική πρόοδο αρνούνται να ανοίξουν τα στόματα, να τολμήσουν να εξομολογούνται σε φίλους, οικείους, ειδικούς ψυχολόγους και πνευματικούς τους (όσοι πιστοί).
Η απόκρυψη βίαιων συμπεριφορών, ενδοοικογενειακών επεισοδίων οδηγεί στην γιγάντωση των προβλημάτων, των διαταραχών, στη διάρρηξη δεσμών οικογένειας και κοινότητας - ενορίας.
••• Η «Ευτυχία» - Μαρκέλλα Γιαννάτου, με το εξαιρετικό ταλέντο της έδειξε τον μοναδικό δρόμο, που αξίζει να διαβεί η γυναίκα: την οδό της ελευθερίας με σεβασμό και πίστη στο αύριο!
Το θεατρικό έργο ανυψώνει την Γυναίκα παντού, την Αργιθεάτισσα διαχρονικά, επουδενί «πληγώνει ή προσβάλλει» την Μάνα - Την Γιαγιά - τις αδελφές μας...
Ας απαλλαγούμε από κρυμμένο στρουθοκαμηλισμό, τολμώντας και ζητώντας ισοτιμία και αλληλοσεβασμό.
Εύγε σε ΠΟΑΣ - Δήμο Αργιθέας - ΣΑΘ.
Σε Χορηγούς και Συντελεστές όλους.
Ο Πολιτισμός, το Θέατρο, τα βιβλία, η άθληση και πεζοπορία, ο χορός και η μουσική, εμψυχώνουν και τελειοποιούν χαρακτήρες, ανυψώνουν, βελτιώνουν.
«Ουκ επ´άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος» διδάσκουν οι Ιερές Γραφές.
Η Αυτοδιοίκηση - οι Αιρετοί μας προχωρούν με ίδρυση και λειτουργία αποδοτικών κοινωνικών δομών και αξίζουν την αναγνώριση του έργου όλων των εργαζομένων.
Καλό χαρούμενο Αύγουστο!!!
Πάντα να βλέπουμε με θετική ματιά... τα δρώμενα, τα σχεδιαζόμενα...
Δημήτρης Παπακώστας
